Güneste kavruldular, iki gün iki gece.. Ellerinde tüfekleri...
Sirtlarinda evleri... yüreklerinde sevdikleriyle...
Sinir nedir, neresidir bilmezdi çogu... Emir almadiklari, emir de
vermedikleri bir hayatan, her seyi emirle yaptiklari bir hayata
geçtiklerinden sinirlari da görduler..
Mevzilerde beklediler.. Koruduklari telsizden analariyla, babalariyla,
sevgilileriyle görusebilmek icin tel de sira beklediler..
Kendilerini neyin bekledigini bilmeden günlerçe, aylarca beklediler
Karabal Tepede Irak sinirina yakin bir ilçesinde..

